image 02

02 mei 2015

Schimmen

 

‘Ieeek, dat lijkt me niks’, is meestal de reactie, als ik, aarzelend en zoekend naar woorden, mijn ervaringen met het werk van de kunstenaar Tino Seghal beschrijf. Ja, je moet je er aan over durven geven, en nee, ook voor mij is overgave bepaald niet vanzelfsprekend. Maar zijn werk weet me altijd mee te voeren. Dus betreed ik gelokt door ritmisch gezang voorzichtig een volkomen duistere ruimte in Kassel. Haast terloops raakt een hand de mijne en wenkt me verder het donker in. Nee, niet eng… Nou ja, een beetje. Het voelt kwetsbaar en intiem als iemand vlak naast je staat te zingen, terwijl jij stil luistert. Tegelijk is de melodie opzwepend, de muziek overal. Langzaam wennen mijn ogen aan het donker en ontwaar ik een gemeenschap van schimmen – bezoekers en performers door elkaar. Het voelt hier goed, ik blijf nog even.

Een beetje teleurgesteld ben ik wel, verwende kunstbezoeker, als ik lees dat het werk Kiss van Seghal net in de periode dat ik het Stedelijk Museum Amsterdam bezoek wordt hernomen. Die performance heb ik al gezien. In een afgebladderde danszaal met verweerde spiegelwanden aan de Auguststrasse in Berlijn liefkoosden een jongen en meisje elkaar in een eeuwig durende omhelzing. Tegen zo’n romantische setting kan het opgepoetste Stedelijk nooit op. Maar weer heeft Seghal me te pakken. En weer moeten mijn ogen wennen aan het donker. ‘Kiss (clean version), Tino Seghal 2006′, klinkt de stem van het meisje. Tussen de neiging om te vluchten en het verlangen om te blijven kruipt zacht kriebelend geluk.

Toon alle diversen

Keer terug naar de homepage